مراقبت از والدین سالمند در استرالیا ۲۰۲۶
چگونه می‌توان با شناخت شرایط اقامت، خدمات مراقبتی و هزینه‌ها، برای آینده والدین سالمند در استرالیا برنامه‌ریزی کرد؟
۱. مراقبت از والدین سالمند در استرالیا چگونه است؟
در استرالیا، بسیاری از سالمندان ترجیح می‌دهند تا حد امکان در خانه خود زندگی کنند؛ حتی اگر برای انجام کارهای روزمره یا دریافت مراقبت‌های پزشکی به کمک نیاز داشته باشند.
برای حمایت از این افراد، دولت استرالیا برنامه حمایت در خانه (Support at Home) را راه‌اندازی کرده است. این برنامه از اول نوامبر ۲۰۲۵ آغاز شد و جایگزین دو برنامه بسته‌های مراقبت در خانه (Home Care Packages) و مراقبت توان‌بخشی کوتاه‌مدت (Short-Term Restorative Care) شد.
هدف این برنامه، کمک به سالمندان برای ادامه زندگی مستقل و ایمن در خانه، از طریق دریافت خدمات مراقبتی و حمایتی موردنیازشان است.
آشنایی با این برنامه برای خانواده‌های مهاجر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ به‌خصوص خانواده‌هایی که والدینشان قصد زندگی در استرالیا را دارند یا در حال بررسی گزینه‌های مهاجرتی برای آن‌ها هستند.
اما یک نکته مهم: صرفاً بالا بودن سن، به معنای برخورداری از این خدمات نیست. شرایط اقامتی، میزان نیاز فرد به مراقبت، نتیجه ارزیابی از طریق سامانه خدمات مراقبت از سالمندان (My Aged Care) و تأیید و تخصیص بودجه، همگی در تعیین واجد شرایط بودن فرد نقش دارند.
۲. برنامه حمایت در خانه (Support at Home) چیست؟
برنامه حمایت در خانه یک برنامه دولتی برای ارائه خدمات مراقبتی و حمایتی در خانه است. بر اساس نیازهایی که در ارزیابی فرد مشخص می‌شود، این برنامه می‌تواند خدمات زیر را پوشش دهد:
- مراقبت و خدمات بالینی
- پرستاری و برخی خدمات درمانی
- کمک در امور شخصی (Personal Care)
- نظافت و کارهای خانه
- تهیه غذا
- حمل‌ونقل
- حمایت اجتماعی
- نگهداری و تعمیرات منزل
- تجهیزات و برخی تغییرات موردنیاز در خانه
خدماتی که هر فرد دریافت میکند به نیاز او و نتیجه ارزیابی بستگی دارد؛ بنابراین همه خدمات برای همه افراد تأیید نمی‌شوند.
علاوه بر خدمات مستمر، سه مسیر حمایتی کوتاه‌مدت نیز در این برنامه وجود دارد:
- مسیر مراقبت‌های توان‌بخشی (Restorative Care Pathway)
- فناوری‌های کمکی و مناسب‌سازی خانه (Assistive Technology and Home Modifications – AT-HM)
- مسیر مراقبت در پایان زندگی (End-of-Life Pathway)
۳. تفاوت Support at Home با Home Care Packages چیست؟
در برنامه جدید، برای خدمات مستمر ۸ سطح طبقه‌بندی وجود دارد که بر اساس میزان نیاز مراقبتی فرد تعیین می‌شود. سطح ۱ برای افرادی با نیاز مراقبتی کمتر و سطح ۸ برای افرادی با نیازهای بسیار بیشتر است.
۴. بودجه‌های فعلی Support at Home
مبالغ زیر برای ۸ طبقه‌بندی مستمر جدید از ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ اجرا می‌شوند:
| سطح | بودجه فصلی | بودجه سالانه |
|---|---|---|
| ۱ | $2,752.50 | $11,010.01 |
| ۲ | $4,112.84 | $16,451.35 |
| ۳ | $5,634.20 | $22,536.81 |
| ۴ | $7,617.13 | $30,468.51 |
| ۵ | $10,182.38 | $40,729.53 |
| ۶ | $12,341.32 | $49,365.27 |
| ۷ | $14,915.00 | $59,660.00 |
| ۸ | $20,034.28 | $80,137.12 |
این مبالغ شامل ۱۰٪ سهم مدیریت مراقبت (care management) هستند و هر سال در ژوئیه بر اساس indexation تغییر می‌کنند. بودجه به‌صورت فصلی در اختیار فرد قرار می‌گیرد و بخشی از بودجه مصرف‌نشده می‌تواند به فصل بعد منتقل شود؛ سقف این انتقال $1,000 یا ۱۰٪ بودجه فصلی، هرکدام بیشتر است.
توجه: افرادی که از Home Care Package به برنامه حمایت در خانه منتقل شده‌اند ممکن است در طبقه‌های «Transitioned HCP» باشند که مبالغشان با جدول بالا فرق دارد (مثلاً Transitioned HCP Level 1 در حال حاضر فصلی $2,818.04 است). مبلغ دقیق در نامه تأیید فرد ذکر می‌شود.
۵. سالمند چقدر باید پرداخت کند؟
سهم پرداختی سالمند (contribution) به دو عامل اصلی بستگی دارد: نوع خدماتی که دریافت میکند، و وضعیت مالی او شامل درآمد و دارایی‌ها (که Services Australia ارزیابی میکند). خدمات به سه گروه تقسیم می‌شوند:
۵.۱. حمایت‌های بالینی (Clinical Supports)
خدمات پرستاری، فیزیوتراپی و سایر خدمات بالینی، و از اول اکتبر ۲۰۲۶ خدمات تأییدشده مراقبت شخصی (Personal Care)، بدون سهم پرداختی دریافت‌کننده ارائه می‌شوند.
هزینه این خدمات همچنان از بودجه فصلی اختصاص‌یافته به هر فرد کسر می‌شود؛ بنابراین، «بدون سهم پرداختی» به معنای دریافت بودجه اضافی نیست.
۵.۲ خدمات استقلال فردی (Independence)
این گروه شامل خدماتی مانند حمل‌ونقل، مراقبت موقت برای استراحت مراقبان خانوادگی (Respite)، فناوری‌های کمکی و حمایت برای مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی است. معمولاً دریافت‌کننده باید بخشی از هزینه این خدمات را پرداخت کند.
۵.۳. خدمات زندگی روزمره (Everyday Living)
این گروه شامل خدماتی مانند نظافت منزل، باغبانی، خرید و تهیه غذاست و معمولاً بالاترین سهم مشارکت در هزینه‌ها را دارد.
میزان پرداخت به وضعیت مالی فرد بستگی دارد:
دریافت‌کنندگان مستمری کامل سالمندی (Age Pension):
کمترین سهم پرداختی را دارند.
دریافت‌کنندگان مستمری جزئی یا دارندگان کارت سلامت سالمندان مشترک‌المنافع (Commonwealth Seniors Health Card):
سهم پرداختی آن‌ها بر اساس درآمد و دارایی تعیین می‌شود.
بازنشستگان خودتأمین (Self-funded retirees):
معمولاً بیشترین سهم را می‌پردازند.
افرادی که مستمری یا کمک‌هزینه دولتی دریافت نمی‌کنند نیز می‌توانند اطلاعات مالی خود را به سازمان خدمات استرالیا (Services Australia) ارائه دهند تا در صورت واجد شرایط بودن، سهم پرداختی کمتری برایشان تعیین شود.
این موضوع برای والدینی که هنوز واجد شرایط دریافت مستمری سالمندی نیستند، اهمیت ویژه‌ای دارد.
۶. تغییر مهم از ۱ اکتبر ۲۰۲۶
از اول اکتبر ۲۰۲۶، خدمات مراقبت شخصی (Personal Care) از گروه خدمات استقلال فردی (Independence) به گروه حمایت‌های بالینی (Clinical Supports) منتقل می‌شود.
اگر این خدمات در برنامه حمایتی فرد (Support Plan) تأیید شده باشد و بودجه کافی در دسترس باشد، برای خدمات ارائه‌شده از این تاریخ، سهم پرداختی از جیب دریافت‌کننده صفر خواهد بود. این خدمات شامل کمک در حمام کردن، لباس پوشیدن و رعایت بهداشت شخصی است.
سه نکته مهم:
- هزینه این خدمات همچنان از بودجه اختصاص‌یافته به فرد کسر می‌شود.
- این تغییر به معنای افزایش بودجه فرد نیست.
- هزینه خدمات ارائه‌شده پیش از اول اکتبر ۲۰۲۶ بازپرداخت نمی‌شود.
بنابراین، برای اطلاع از میزان مشارکت در هزینه‌های مراقبت شخصی، باید به مقررات جدید توجه کرد و به اطلاعات قدیمی اکتفا نکرد.
۷. سقف مادام‌العمر پرداخت‌ها چقدر است؟
برای افرادی که مشمول ترتیبات استاندارد برنامه حمایت در خانه هستند، سقف مادام‌العمر پرداخت‌های مربوط به خدمات غیربالینی، طبق اطلاعات تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ۱۴۰٬۶۵۲٫۸۰ دلار است. این سقف هر سال در ۲۰ مارس و ۲۰ سپتامبر تعدیل می‌شود و با سقف مشارکت در هزینه‌های غیربالینی مراقبت در مراکز سالمندان، مشترک است.
برای افرادی که مشمول اصل «عدم بدتر شدن وضعیت مالی» (No Worse Off Principle) هستند، سقف متفاوتی در نظر گرفته شده است: ۸۸٬۹۳۴٫۵۷ دلار تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶. این گروه شامل افرادی می‌شود که تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴ بسته مراقبت در خانه دریافت می‌کردند یا دریافت آن برایشان تأیید شده بود.
بر اساس این اصل، افرادی که در برنامه قبلی مشمول پرداخت هزینه مبتنی بر درآمد (Income-tested Fee) نبودند، در برنامه جدید نیز سهم مشارکت نمی‌پردازند. افرادی هم که قبلاً این هزینه را پرداخت می‌کردند، در برنامه جدید همان میزان یا مبلغ کمتری می‌پردازند.
نکته مهم: مبلغ پرداختی به شرایط مالی و نوع خدمات هر فرد بستگی دارد؛ بنابراین، نمی‌توان یک مبلغ ثابت ماهانه را برای همه سالمندان در نظر گرفت.
۸. چه کسانی واجد شرایط استفاده از برنامه حمایت در خانه هستند؟
بر اساس قانون مراقبت از سالمندان ۲۰۲۴ (Aged Care Act 2024) و مقررات مراقبت از سالمندان ۲۰۲۵ (Aged Care Rules 2025)، افراد برای برخورداری از خدمات برنامه حمایت در خانه باید نیاز مراقبتی داشته باشند و یکی از شرایط سنی زیر را احراز کنند:
- ۶۵ سال یا بیشتر داشته باشند.
- از بومیان استرالیا (Aboriginal and Torres Strait Islander) باشند و ۵۰ سال یا بیشتر داشته باشند.
- بی‌خانمان یا در معرض بی‌خانمانی باشند و ۵۰ سال یا بیشتر داشته باشند.
توجه: داشتن سن مناسب به‌تنهایی کافی نیست. فرد باید از طریق ارزیابی نیازهای مراقبتی سالمندان بررسی شود.
شرایط اقامت و نوع ویزا نیز اهمیت دارد و باید جداگانه بررسی شود. طبق اطلاعات حقوقی سال ۲۰۲۶، معیارهای اقامتی معمولاً شهروندان استرالیا، دارندگان اقامت دائم و دارندگان برخی ویزاهای مشخص، مانند ویزای ویژه شهروندان نیوزیلند (Special Category Visa – SCV)، را شامل می‌شود. دارندگان ویزاهای موقت یا ویزای بازدیدکننده معمولاً واجد شرایط نیستند. برای اطمینان از وضعیت هر فرد، باید شرایط دقیق از طریق سامانه خدمات مراقبت از سالمندان بررسی شود.
ارزیابی مشخص میکند فرد به چه خدماتی نیاز دارد، برای دریافت کدام خدمات واجد شرایط است، در چه سطح‌بندی حمایتی قرار می‌گیرد و چه اولویتی برای تخصیص بودجه خواهد داشت.
۹. مراحل دریافت برنامه حمایت در خانه
۱. ثبت‌نام و بررسی شرایط:
سالمند یا فردی از طرف او، مانند یکی از اعضای خانواده، می‌تواند از طریق سامانه خدمات مراقبت از سالمندان اقدام کند. در صورت اقدام از طرف سالمند، باید او را در جریان قرار داد.
۲. ارزیابی نیازهای مراقبتی:
نیازهای سالمند از طریق فرایند رسمی ارزیابی بررسی می‌شود.
۳. تعیین خدمات و سطح حمایتی:
خدمات موردنیاز و سطح‌بندی حمایتی بر اساس شرایط فرد مشخص می‌شود.
۴. انتظار برای تخصیص بودجه:
تأیید صلاحیت به معنای دریافت فوری بودجه نیست. زمان انتظار به نوع خدمات و اولویت فرد بستگی دارد.
۵. انتخاب ارائه‌دهنده خدمات:
پس از تخصیص بودجه، سالمند یک ارائه‌دهنده ثبت‌شده (Provider) انتخاب میکند و برنامه خدمات خود را تنظیم میکند. ارائه‌دهندگان موظف‌اند قیمت خدمات را منتشر کنند؛ بنابراین، مقایسه قیمت‌ها و خدمات آن‌ها به مدیریت بهتر بودجه کمک میکند.
۱۰. برنامه حمایت در خانه برای والدین مهاجر چه معنایی دارد؟
اگر قصد دارید والدین خود را به استرالیا بیاورید، توجه داشته باشید که همه ویزاها به‌طور خودکار دسترسی یکسانی به خدمات یارانه‌ای مراقبت از سالمندان (Aged Care) ایجاد نمی‌کنند. شرایط اقامت، نوع ویزا، سن و میزان نیاز مراقبتی باید جداگانه بررسی شوند. برای اطلاع از شرایط دقیق، با سامانه خدمات مراقبت از سالمندان (My Aged Care) به شماره ۱۸۰۰ ۲۰۰ ۴۲۲ تماس بگیرید یا از مشاور رسمی مهاجرت و متخصص مربوطه راهنمایی بگیرید.
پیش از تصمیم‌گیری درباره مهاجرت والدین، دو پرسش اساسی را جداگانه بررسی کنید:
- پرسش اول: والدین با چه نوع ویزایی می‌توانند در استرالیا زندگی کنند؟
- پرسش دوم: پس از ورود به استرالیا، به چه خدمات و حمایت‌هایی مانند مدیکر مراقبت از سالمندان و سایر مزایای دولتی دسترسی خواهند داشت؟
این دو موضوع به یکدیگر مرتبط‌اند، اما یکسان نیستند. اگر والدین با ویزای موقت یا بازدیدکننده در استرالیا حضور دارند، صرفاً بر اساس سن آن‌ها نمی‌توان واجد شرایط بودن برای برنامه حمایت در خانه را قطعی دانست.
۱۱. ویزای والدین چقدر طول می‌کشد؟
همه تمام ویزاهای والدین، شامل زیرگروه‌های ۱۰۳، ۸۰۴، ۱۴۳، ۱۷۳، ۸۶۴ و ۸۸۴، مشمول محدودیت تعداد ویزا و نظام صف‌بندی (Capping and Queueing) هستند.
ابتدا درخواست از نظر معیارهای اصلی بررسی می‌شود و در صورت احراز شرایط، تاریخ صف (Queue Date) به آن اختصاص می‌یابد. سپس درخواست‌ها به‌ترتیب تاریخ صف و با توجه به ظرفیت سالانه، برای بررسی نهایی در نوبت قرار می‌گیرند.
وضعیت تا ۳۱ اوت ۲۰۲۶: طبق اطلاعات اداره مهاجرت استرالیا، درخواست‌های دارای تاریخ صف زیر برای بررسی نهایی آزاد شده بودند:
| نوع ویزا | queue date تقریبی |
|---|---|
| والدین مشارکتی Contributory Parent (از جمله 143 و 173) | نوامبر ۲۰۱۸ |
| والدین سالمند مشارکتی Contributory Aged Parent (864 و 884) | نوامبر ۲۰۲۰ |
| والدین عادی Parent (103) | مارچ ۲۰۱۴ |
| والدین سالمند عادی Aged Parent (804) | اکتبر ۲۰۱۴ |
این تاریخ‌ها نشان می‌دهند صف پردازش تا چه مرحله‌ای پیش رفته است؛ نه اینکه ویزا حتماً در همان زمان صادر شود. آزاد شدن درخواست برای بررسی نهایی نیز به معنای تضمین صدور ویزا نیست.
بر اساس برآوردهای اداره مهاجرت ، زمان انتظار برای درخواست‌های جدید ویزای والدین حدود ۱۸ سال برای ویزاهای والدین مشارکتی (Contributory Parent) و حدود ۴۲ سال برای ویزاهای والدین عادی و والدین سالمند (Parent / Aged Parent) است. این زمان‌ها تخمینی هستند و ممکن است تغییر کنند.
۱۲. تعهد حمایت مالی (Assurance of Support – AoS) چه نقشی دارد؟
برای بسیاری از ویزاهای دائمی والدین، ارائه تعهد حمایت مالی (AoS) الزامی است. در ویزاهای والدین مشارکتی (Contributory Parent) و والدین سالمند مشارکتی (Contributory Aged Parent)، مدت این تعهد ۱۰ سال است.
در این دوره، ضامن متعهد می‌شود برخی پرداخت‌های درآمدی قابل‌بازیابی را که والدین از سنترلینک (Centrelink) دریافت می‌کنند، به دولت بازپرداخت کند.
تعهد حمایت مالی با شرایط واجد شرایط بودن برای برنامه حمایت در خانه یکسان نیست. همچنین، دوره‌های انتظار برای دریافت مزایای سنترلینک لزوماً با شرایط دسترسی به خدمات مراقبت از سالمندان یکسان نیستند.
برای مثال، دریافت مستمری سالمندی (Age Pension) معمولاً به حداقل ۱۰ سال سابقه اقامت واجد شرایط نیاز دارد. برای بسیاری از مزایای دیگر نیز دوره انتظار تازه‌واردان (Newly Arrived Resident’s Waiting Period) اعمال می‌شود.
بنابراین:
- اگر والدین در دوره انتظار دریافت یک مزیت دولتی باشند، نمی‌توان نتیجه گرفت که حتماً از برنامه حمایت در خانه نیز محروم‌اند.
- اگر والدین واجد شرایط استفاده از برنامه حمایت در خانه باشند، لزوماً برای دریافت همه مزایای سنترلینک واجد شرایط نیستند.
در نتیجه، شرایط هر برنامه باید جداگانه و بر اساس وضعیت اقامتی و مقررات مربوط به آن بررسی شود.
۱۳. آیا سالمند باید حتماً تنها زندگی کند؟
خیر. برنامه حمایت در خانه برای کمک به زندگی مستقل در خانه طراحی شده، نه تنها زندگی کردن. سالمند می‌تواند با فرزند خود زندگی کند و در صورت داشتن شرایط، خدمات متناسب با نیازهای خودش را دریافت کند. این موضوع برای خانواده‌های چندنسلی اهمیت دارد.
۱۴. آیا برنامه حمایت در خانه تمام هزینه مراقبت را پرداخت میکند؟
خیر. برنامه حمایت در خانه یارانه‌ای دولتی است که بر اساس نیازهای مراقبتی و شرایط مالی فرد تعیین می‌شود و بودجه آن محدود است. از آنجا که ارائه‌دهندگان خدمات قیمت‌های متفاوتی دارند، هزینه خدمات از بودجه اختصاص‌یافته به فرد کسر می‌شود.
پیش از انتخاب ارائه‌دهنده، این پرسش‌ها را مطرح کنید:
- قیمت هر خدمت چقدر است؟
- چه میزان از بودجه به مدیریت مراقبت (Care Management) اختصاص می‌یابد؟
- سهم پرداختی سالمند چقدر است؟
- پس از کسر هزینه‌ها، چه مقدار از بودجه برای خدمات اصلی باقی می‌ماند؟
- آیا هزینه اضافی خارج از بودجه اختصاص‌یافته وجود دارد؟
جمع‌بندی
برنامه حمایت در خانه از اول نوامبر ۲۰۲۵ جایگزین بسته‌های مراقبت در خانه شد و با هدف کمک به سالمندان برای ادامه زندگی مستقل و ایمن در خانه اجرا می‌شود.
این برنامه شامل ۸ سطح حمایتی برای خدمات مستمر است و بودجه بر اساس نیازهای مراقبتی فرد تعیین می‌شود. بخشی از بودجه به مدیریت مراقبت اختصاص دارد و سهم پرداختی سالمند به نوع خدمات و وضعیت مالی او بستگی دارد. همچنین، از اول اکتبر ۲۰۲۶، خدمات مراقبت شخصی تأییدشده، در صورت وجود بودجه کافی، بدون سهم پرداختی سالمند ارائه می‌شود؛ هرچند هزینه آن همچنان از بودجه اختصاص‌یافته به فرد کسر خواهد شد.
برای خانواده‌های مهاجر، برنامه‌ریزی برای مراقبت از والدین و بررسی مسیر مهاجرت آن‌ها باید هم‌زمان انجام شود؛ اما این دو موضوع شرایط و مقررات متفاوتی دارند.
پیش از انتخاب ویزای والدین یا برنامه‌ریزی مالی، شرایط واقعی خانواده را از نظر وضعیت اقامت، پوشش درمانی مدیکر خدمات مراقبت از سالمندان واجد شرایط بودن برای برنامه حمایت در خانه، هزینه‌های احتمالی و شرایط دریافت کمک‌های دولتی بررسی کنید.
تیم DDA Migration تحت نظارت دکتر مجتبی دانی، وکیل حقوقی مهاجرت با کد LPN5515173 با تجربه در پرونده‌های پیچیده مهاجرتی استرالیا، آماده است تا در هر مرحله از این فرآیند، از پاسخ به NOICC تا اعتراض به ART ، در کنار شما باشد. همین امروز با ما مشورت کنید.
سؤالات متداول (FAQ)
خیر. علاوه بر شرط سنی، نیاز مراقبتی و شرایط اقامتی فرد نیز باید بررسی شود.
معمولاً دارندگان ویزاهای موقت یا بازدیدکننده واجد شرایط نیستند. پیش از تصمیم‌گیری، وضعیت اقامتی خود را از سامانه خدمات مراقبت از سالمندان بررسی کنید.
خیر. سالمند می‌تواند با فرزند یا سایر اعضای خانواده زندگی کند و در صورت احراز شرایط، خدمات متناسب با نیازهایش را دریافت کند.
برای خدمات تأییدشده، سهم پرداختی دریافت‌کننده صفر است؛ اما هزینه خدمات همچنان از بودجه اختصاص‌یافته به خود فرد کسر می‌شود.
خیر. پس از تأیید واجد شرایط بودن، تخصیص بودجه مرحله جداگانه‌ای است و ممکن است با انتظار همراه باشد.
خیر، این دو موضوع از نظر ماهیت متفاوت‌اند. بااین‌حال، واجد شرایط بودن والدین برای دریافت خدمات باید جداگانه و بر اساس شرایط اقامتی و مقررات برنامه بررسی شود.
