تفاوت Nomination و Sponsorship در مهاجرت کاری استرالیا
مفهومی که اشتباه درک میشود و میتواند مسیر یک پرونده را تغییر دهد
در مهاجرت کاری به استرالیا، درک تفاوت میان Nomination و Sponsorship زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم این دو مفهوم در ویزاهای مختلف، نقش یکسانی ندارند.
بهطور مشخص، در ویزای موقت اسپانسری کارفرما (سابکلاس 482) فرآیند مهاجرت شامل سه مرحله مجزا است:
Sponsorship، Nomination و Visa Application.
در مقابل، در ویزای دائم اسپانسری کارفرما (سابکلاس 186) فرآیند ساختار متفاوتی دارد و مرحلهای تحت عنوان Sponsorship وجود ندارد. در این ویزا، پرونده صرفاً شامل Nomination و Visa Application است.
نادیده گرفتن این تفاوت ساختاری، یکی از دلایل اصلی سردرگمی متقاضیان و برداشت اشتباه از وضعیت واقعی پرونده محسوب میشود.
در نظام مهاجرتی استرالیا، Nomination و Sponsorship دو فرآیند مستقل اما بهشدت وابسته هستند که هر کدام هدف، منطق حقوقی و پیامدهای متفاوتی دارند. درک تفاوت این دو، برای هر متقاضی مهاجرت کاری، نه یک دانش جانبی، بلکه بخشی از استراتژی پرونده محسوب میشود.
Sponsorship چیست؟
تأیید صلاحیت کارفرما، نه تضمین ویزا
Sponsorship مرحلهای است که در آن، یک کارفرمای استرالیایی در چارچوب ویزاهای موقت اسپانسری، بهویژه سابکلاس 482، توسط وزارت امور داخلی استرالیا بهعنوان اسپانسر تأیید میشود.
در این مرحله، دولت بررسی میکند که آیا این کسبوکار صلاحیت قانونی و عملی برای بهکارگیری نیروی کار خارجی را دارد یا خیر.
در فرآیند Sponsorship:
- هنوز هیچ شغل یا فرد مشخصی بررسی نمیشود
- تمرکز صرفاً بر ساختار، اعتبار و توانمندی کارفرما است
کارفرما باید نشان دهد که:
- کسبوکار فعال و ثبتشده دارد
- توان پرداخت حقوق واقعی مطابق بازار را دارد
- به قوانین کار، مالیات و مهاجرت پایبند است
- مسئولیتهای اسپانسری و الزامات نظارتی را میپذیرد
نکته کلیدی این است که Sponsorship یک تعهد مستمر با اعتبار پنجساله برای استخدام نیروی خارجی در ویزاهای موقت است. تأیید شدن بهعنوان اسپانسر به معنای پایان نظارت نیست، بلکه آغاز دورهای از Compliance و نظارت قانونی است که در صورت تخلف، میتواند منجر به جریمه یا لغو وضعیت اسپانسری شود.
Nomination چیست؟
جایی که پرونده استخدام یک نیروی خارجی خاص ارزیابی میشود
Nomination مرحلهای است که در آن، کارفرما یک شغل مشخص را برای یک فرد مشخص معرفی میکند. این مرحله هم در ویزای موقت 482 و هم در ویزای دائم 186 وجود دارد، اما اهمیت آن در ویزای دائم بهمراتب بالاتر است.
در Nomination، دولت بررسی میکند که:
- آیا شغل واقعی و فعال است (Genuine Position)
- آیا شغل در لیست مشاغل مجاز قرار دارد
- آیا حقوق پیشنهادی با نرخ بازار همخوانی دارد
- آیا وظایف شغلی با عنوان شغل تطابق دارد
- آیا نیاز واقعی به نیروی خارجی وجود دارد
در این مرحله، بسیاری از Nominationها به دلایلی مانند حقوق غیرواقعی، شرح شغلی نامتناسب یا عدم اثبات نیاز واقعی رد میشوند، حتی اگر کارفرما در ویزای 482 اسپانسر تأییدشده باشد.
Labor Market Testing؛ نقطهای که اغلب اشتباه فهمیده میشود
یکی از رایجترین سوءبرداشتها در پروندههای کاری، جایگاه Labor Market Testing (LMT) است.
LMT بخشی از فرآیند Nomination است، نه Sponsorship.
کارفرما باید نشان دهد که:
- پیش از معرفی نیروی خارجی، تلاش واقعی برای جذب نیروی محلی انجام داده
- آگهی شغلی مطابق الزامات قانونی منتشر شده
- نیروی مناسب استرالیایی برای آن موقعیت در دسترس نبوده است
عدم انجام صحیح LMT یا ارائه مستندات ناقص، یکی از دلایل شایع رد Nomination در ویزای 482 است.
تفاوت مفهومی Nomination و Sponsorship به زبان دقیق
- Sponsorship یعنی:
دولت تأیید میکند که این کارفرما، در چارچوب ویزاهای موقت مانند 482، صلاحیت استخدام نیروی خارجی را دارد.
- Nomination یعنی:
دولت بررسی میکند که این شغل مشخص و این فرد مشخص، برای ویزای مورد نظر مناسب هستند یا خیر.
در ویزای 482، Sponsorship پیشنیاز ورود به فرآیند است، اما Nomination نقطه تصمیمگیری واقعی محسوب میشود.
در ویزای 186، از ابتدا فرآیند با Nomination آغاز میشود و مرحلهای تحت عنوان Sponsorship وجود ندارد.
نقش Nomination و Sponsorship در ویزاهای کاری 482 و 186
- ویزای 482 Temporary Skill Shortage
در این ویزا، فرآیند شامل سه مرحله مجزا است:
- Sponsorship: تأیید صلاحیت کارفرما
- Nomination: بررسی شغل، حقوق، LMT و متقاضی
- Visa Application
در عمل، رد شدن Nomination در این ویزا بسیار رایجتر از رد Sponsorship است.
- ویزای 186 Employer Nomination Scheme
در این ویزا، برخلاف ویزای 482، مرحلهای تحت عنوان Sponsorship وجود ندارد.
فرآیند مستقیماً با Nomination آغاز میشود و سپس متقاضی وارد مرحله درخواست ویزا میشود.
در عمل، تأیید Nomination در ویزای 186 به معنای پذیرش یک موقعیت اقامت دائم برای متقاضی است. به همین دلیل، حساسیت بررسی Nomination در این ویزا بهمراتب بالاتر از ویزاهای موقت است.
یک سناریوی رایج اما پرریسک
بسیاری از متقاضیان ویزای 482 تصور میکنند:
«کارفرما اسپانسر شده، پس ویزا تقریباً قطعی است.»
در عمل، بارها دیده میشود که:
- کارفرما اسپانسر تأییدشده است
- اما Nomination به دلیل حقوق غیرواقعی یا شغل غیرواقعی رد میشود
نتیجه:
هزینه، زمان و اعتبار پرونده از بین میرود، بدون آنکه ضعف زبان یا سابقه کاری نقش اصلی داشته باشد.
جدول مقایسه تحلیلی
| معیار | Sponsorship | Nomination |
|---|---|---|
| تمرکز بررسی | کارفرما | شغل و متقاضی |
| وابستگی به فرد | ندارد | دارد |
| نقش در تصمیم نهایی | غیرمستقیم | مستقیم |
| الزامات نظارتی | مستمر | موردی |
| احتمال رد شدن | متوسط | بالا |
| پیامد رد شدن | تأخیر در مسیر | توقف پرونده |
| امکان اصلاح | محدود | وابسته به شرایط |
جمعبندی نهایی
در مهاجرت کاری استرالیا، Sponsorship فقط در ویزاهای موقت مانند 482 معنا دارد و نقش آن تأیید صلاحیت کارفرماست. در مقابل، Nomination در هر دو ویزای 482 و 186 مرحله تعیینکننده پرونده محسوب میشود.
در ویزای 482، مسیر سهمرحلهای است؛
اما در ویزای 186، پرونده مستقیماً با Nomination آغاز میشود.
درک این تفاوت، به متقاضی کمک میکند موقعیت واقعی پرونده خود را درست تحلیل کند و از تصمیمهای نادرست و انتظارات غیرواقعی جلوگیری شود. در مهاجرت کاری استرالیا، دانستن تفاوت Nomination و Sponsorship یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت است.
مؤسسه حقوقی و مهاجرتی دکتر دانی و وکلا با مدیریت دکتر مجتبی دانی، وکیل حقوقی مهاجرت استرالیا و وکیل دادگاه عالی استرالیا با کد LPN 5515173 ، با تکیه بر تخصص حقوقی و تجربه عملی در پروندههای پیچیده مهاجرت به استرالیا، آماده ارائه مشاوره دقیق و طراحی مسیر قانونی متناسب با شرایط هر پرونده است.