وکیل مهاجرت استرالیا، مهاجرت به استرالیا – موسسه دکتر دانی و وکلا

Ending Employment in Australia
پایان همکاری با کارفرما در استرالیا؛ از حقوق قانونی، کمک‌هزینه دولتی تا آینده ویزا

مقدمه

این راهنما برای کارکنان شاغل در استرالیا، از جمله شهروندان، دارندگان اقامت دائم و دارندگان ویزاهای موقت تهیه شده است.

لازم به ذکر است مقررات مهاجرتی، به‌ویژه درباره ویزای ۴۸۲، و شرایط دریافت کمک‌هزینه‌های دولتی برای همه افراد یکسان نیست. بنابراین، لازم است شرایط هر فرد بر اساس نوع ویزا، نوع استخدام و مقررات رسمی مربوط بررسی شود.

تصور کنید پس از ماه‌ها یا سال‌ها کار در استرالیا، ناگهان نامه‌ای دریافت می‌کنید که از پایان همکاری شما خبر می‌دهد. در چنین شرایطی، نگرانی درباره درآمد، آینده شغلی و وضعیت اقامت کاملاً طبیعی است.

در این موقعیت ممکن است با پرسش‌های مهمی روبه‌رو شوید:

  • آیا کارفرما قانوناً اجازه داشته است همکاری را خاتمه دهد؟
  • آیا باید به من اخطار قبلی بدهد یا مبلغی بابت اخطار پرداخت کند؟
  • آیا به مبلغ ترک کار (Redundancy Pay) یا مرخصی‌های استفاده‌نشده تعلق می‌گیرد؟
  • اگر ویزای من به کارفرما وابسته باشد، پس از پایان کار چه اتفاقی می‌افتد؟
  • آیا می‌توانم از کمک‌هزینه بیکاری یا سایر حمایت‌های دولتی استفاده کنم؟

پاسخ این پرسش‌ها به نوع استخدام، مدت اشتغال، علت پایان همکاری، نوع ویزا و شرایط فردی بستگی دارد. ناآگاهی از مهلت‌های قانونی نیز ممکن است باعث شود فرد فرصت پیگیری برخی حقوق خود را از دست بدهد.

در این مقاله، حقوق کاری مهاجران، مقررات مربوط به پایان اشتغال، پیامدهای احتمالی برای ویزا و شرایط دریافت JobSeeker Payment بررسی می‌شود. مبنای بررسی، قانون کار منصفانه (Fair Work Act 2009)، قانون و آیین‌نامه مهاجرت و منابع رسمی دولت استرالیا، از جمله Fair Work Ombudsman، Fair Work Commission، Department of Home Affairs و Services Australia است.

۱. آیا مهاجران و دارندگان ویزای موقت از حقوق کاری برخوردارند؟

بله. قوانین کار استرالیا عموماً از کارکنان مشمول نظام ملی روابط کار، صرف‌نظر از وضعیت مهاجرتی آن‌ها، حمایت می‌کند. داشتن ویزای موقت به این معنا نیست که کارفرما می‌تواند حقوق قانونی فرد را نادیده بگیرد.

استانداردهای ملی اشتغال یا National Employment Standards (NES) مجموعه‌ای از حداقل حقوق قانونی کارکنان مشمول نظام ملی روابط کار را مشخص می‌کنند. این حقوق، بسته به شرایط، ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • حداکثر ساعات کار هفتگی و حق درخواست ترتیبات کاری انعطاف‌پذیر؛
  • مرخصی سالانه و برخی مرخصی‌های دیگر؛
  • اخطار پایان همکاری؛
  • مبلغ ترک کار در صورت احراز شرایط؛
  • برخی حقوق مربوط به مرخصی طولانی‌مدت؛
  • مرخصی استعلاجی و مراقبتی (Personal/Carer’s Leave) و تعطیلات رسمی.

حداقل دستمزد (بر اساس Award یا حداقل دستمزد ملی) و حمایت در برابر اقدام زیان‌بار یا تبعیض غیرقانونی کارفرما (General Protections؛ از جمله تبعیض به دلایلی مانند نژاد یا منشأ ملی) جزو فهرست NES نیستند، اما در بخش‌های دیگر Fair Work Act 2009 مقرر شده‌اند. علاوه بر NES، ممکن است یک قرارداد کاری، توافق‌نامه سازمانی (Enterprise Agreement) یا مقررات شغلی مربوط به صنعت (Modern Award) شرایط مساعدتری برای کارمند تعیین کرده باشد. NES حداقل‌هاست و قرارداد یا Award نمی‌تواند حقوقی کمتر از آن را مقرر کند.

البته همه حقوق برای تمام انواع استخدام یکسان نیستند. برای مثال، کارکنان Casual معمولاً از برخی مزایای مرخصی باحقوق برخوردار نیستند و شرایط کارکنان قراردادی یا پیمانکاران مستقل نیز باید جداگانه بررسی شود.

۲. اخطار پیش از پایان همکاری (Notice of Termination)

در بسیاری از موارد، هنگامی که کارفرما تصمیم به خاتمه استخدام می‌گیرد، باید اخطار کتبی بدهد و حداقل مهلت اخطار قانونی را رعایت کند یا به‌جای تمام یا بخشی از آن، مبلغ مربوط را پرداخت کند. این الزام درباره کسب‌وکارهای کوچک نیز برقرار است.

حداقل مهلت اخطار بر اساس NES معمولاً به این صورت است:

سابقه کار پیوسته نزد کارفرماحداقل مهلت اخطار
یک سال یا کمتر۱ هفته
بیش از یک سال تا سه سال۲ هفته
بیش از سه سال تا پنج سال۳ هفته
بیش از پنج سال۴ هفته

کارمند بالای ۴۵ سال که هنگام دریافت اخطار دست‌کم دو سال سابقه کار پیوسته نزد همان کارفرما دارد، یک هفته اخطار اضافی دریافت می‌کند.

کارفرما می‌تواند به کارمند اجازه دهد دوره اخطار را کار کند، مبلغ جایگزین اخطار (Payment in Lieu of Notice) بپردازد یا از ترکیبی از این دو روش استفاده کند. اگر کارفرما مبلغ جایگزین اخطار را انتخاب کند، این مبلغ باید حداکثر تا روز پایان اشتغال پرداخت شود.

با این حال، استثناهایی وجود دارد. برای نمونه، الزام اخطار تحت NES معمولاً درباره کارکنان Casual، کارکنان با قرارداد مدت‌دار یا پروژه‌ای در پایان همان مدت، پروژه یا فصل، و کارکنانی که به علت تخلف جدی و عمدی (serious misconduct) اخراج می‌شوند اعمال نمی‌شود. قرارداد، Award یا توافق‌نامه مربوط ممکن است مهلت بلندتری تعیین کرده باشد و باید بررسی شود.

بنابراین، اگر کارفرما بدون اخطار قبلی همکاری را پایان داده است، این موضوع به‌تنهایی برای نتیجه‌گیری درباره غیرقانونی بودن اخراج کافی نیست؛ اما لازم است بررسی کنید که آیا اخطار یا پرداخت جایگزین آن به شما تعلق می‌گرفته است یا خیر.

۳. مبلغ ترک کار (Redundancy Pay)

Redundancy زمانی مطرح می‌شود که کارفرما دیگر به انجام شغل موردنظر توسط هیچ کارمندی نیاز نداشته باشد؛ برای مثال، در پی تعطیلی کسب‌وکار، کاهش فعالیت یا تغییر ساختار سازمانی. این مفهوم با اخراج به علت عملکرد نامناسب یا تخلف کارمند یکسان نیست.

بر اساس NES، کارمند ممکن است واجد شرایط دریافت مبلغ ترک کار باشد، اگر:

  • دست‌کم یک سال سابقه کار پیوسته نزد کارفرما داشته باشد؛
  • مشمول نظام ملی روابط کار و مقررات مربوط باشد؛
  • کارمند Casual نباشد؛
  • کارفرما در زمان ارائه اخطار حداقل ۱۵ کارمند داشته باشد (در شمارش، کارکنان Casual منظم و مستمر و کارکنان شرکت‌های وابسته نیز لحاظ می‌شوند) و استثنای قانونی دیگری اعمال نشود.

مبلغ پرداختی معمولاً بر اساس مدت سابقه کار پیوسته محاسبه می‌شود. جدول پایه NES به این صورت است:

سابقه کار پیوستهمبلغ ترک کار
حداقل ۱ سال و کمتر از ۲ سال۴ هفته
حداقل ۲ سال و کمتر از ۳ سال۶ هفته
حداقل ۳ سال و کمتر از ۴ سال۷ هفته
حداقل ۴ سال و کمتر از ۵ سال۸ هفته
حداقل ۵ سال و کمتر از ۶ سال۱۰ هفته
حداقل ۶ سال و کمتر از ۷ سال۱۱ هفته
حداقل ۷ سال و کمتر از ۸ سال۱۳ هفته
حداقل ۸ سال و کمتر از ۹ سال۱۴ هفته
حداقل ۹ سال و کمتر از ۱۰ سال۱۶ هفته
حداقل ۱۰ سال۱۲ هفته

این مبالغ بر اساس نرخ پایه دستمزد و ساعات عادی کار محاسبه می‌شوند و معمولاً اضافه‌کاری، پاداش و برخی پرداخت‌های دیگر را شامل نمی‌شوند.

همچنین، برای اینکه پایان کار «Redundancy واقعی» (genuine redundancy) محسوب شود، شرایط قانونی مربوط به حذف واقعی شغل، مشورت با کارکنان در موارد لازم و امکان جابه‌جایی معقول به شغل دیگر باید بررسی شود. کارفرما در موارد مشخص می‌تواند از Fair Work Commission درخواست کاهش مبلغ ترک کار را بدهد.

۴. چه مبالغی باید در تسویه نهایی پرداخت شوند؟

با پایان رابطه کاری، کارفرما باید حقوق و مزایایی را که طبق قانون و شرایط استخدام به کارمند تعلق می‌گیرد، تسویه کند. تسویه نهایی (Final Pay) ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • دستمزد پرداخت‌نشده ساعات کارکرده، از جمله اضافه‌کاری یا مزایای مربوط، در صورت استحقاق؛
  • مانده مرخصی سالانه استفاده‌نشده، از جمله Loading در مواردی که قرارداد یا Award آن را مقرر کرده است؛
  • مبلغ جایگزین اخطار، در صورت استحقاق؛
  • مبلغ ترک کار، در صورت احراز شرایط؛
  • مرخصی طولانی‌مدت یا Long Service Leave، در صورت استحقاق طبق مقررات ایالتی و قرارداد؛
  • مانده برخی مرخصی‌های جبرانی یا Time Off Instead of Overtime، در صورت وجود حق قانونی.

مرخصی استعلاجی یا Personal Leave استفاده‌نشده معمولاً هنگام پایان همکاری به‌صورت نقدی پرداخت نمی‌شود.

زمان پرداخت تسویه نهایی به قانون، Award یا توافق‌نامه مربوط بستگی دارد. بیشتر Awardها پرداخت را ظرف ۷ روز پس از پایان اشتغال الزامی می‌کنند؛ اگر Award یا توافق‌نامه‌ای در این باره حکمی نداشته باشد، Fair Work Act پرداخت دست‌کم ماهانه را الزامی می‌کند. مبلغ جایگزین اخطار نیز باید حداکثر تا روز پایان اشتغال پرداخت شود. بنابراین نباید فرض کرد همه مطالبات در تمام مشاغل در یک مهلت یکسان پرداخت می‌شوند. Superannuation جداگانه به صندوق بازنشستگی شما واریز می‌شود و پیگیری پرداخت‌نشدن آن از طریق ATO انجام می‌شود؛ از ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ (قواعد Payday Super) کارفرما باید سوپر را همزمان با پرداخت دستمزد بپردازد و مبلغ عموماً باید ظرف ۷ روز کاری به صندوق شما برسد.

برای بررسی دقیق، این مدارک را نگه دارید:

  • قرارداد استخدام؛
  • نامه پایان همکاری؛
  • فیش‌های حقوقی؛
  • سوابق ساعات کار و برنامه شیفت‌ها؛
  • سوابق مرخصی؛
  • مکاتبات با کارفرما؛
  • اطلاعات مربوط به پرداخت‌های بازنشستگی یا Superannuation.

برای محاسبه اولیه می‌توانید از ابزار رسمی Notice and Redundancy Calculator و راهنمای Final Pay در وب‌سایت Fair Work Ombudsman استفاده کنید.

۵. اخراج ناعادلانه (Unfair Dismissal): مهلت شکایت چقدر است؟

اگر فکر می‌کنید اخراج شما خشن، ناعادلانه یا غیرمنطقی بوده است، ممکن است بتوانید نزد Fair Work Commission درخواست رسیدگی ثبت کنید. با این حال، هر اخراجی لزوماً مشمول عنوان Unfair Dismissal نیست و برای ثبت درخواست باید شرایط قانونی لازم را داشته باشید. از جمله مواردی که باید بررسی شوند:

  • آیا رابطه کاری به تصمیم کارفرما پایان یافته است (یا مجبور به استعفا شده‌اید)؟
  • آیا حداقل مدت اشتغال لازم تکمیل شده است؟
  • آیا مشمول Award یا توافق‌نامه سازمانی هستید یا درآمد شما کمتر از «آستانه درآمد بالا» (High Income Threshold) است؟
  • آیا اخراج از نظر قانونی ناعادلانه بوده است؟
  • آیا موضوع واقعاً Redundancy بوده و الزامات مربوط رعایت شده‌اند؟

حداقل مدت اشتغال معمولاً شش ماه است؛ اما در کسب‌وکارهای کوچک، این مدت ۱۲ ماه خواهد بود. معیار کسب‌وکار کوچک، عموماً کمتر از ۱۵ کارمند بر اساس قواعد قانونی شمارش است. آستانه درآمد بالا برای اخراج‌هایی که از ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ اثرگذار می‌شوند ۱۹۰٬۱۰۰ دلار در سال است؛ افرادی که درآمدشان برابر یا بیشتر از آن است و مشمول Award یا توافق‌نامه نیستند، عموماً نمی‌توانند Unfair Dismissal ثبت کنند. کارکنان Casual نیز اگر به‌صورت منظم و مستمر کار کرده و انتظار معقولی برای ادامه کار داشته‌اند، ممکن است مشمول باشند. حداکثر غرامت نیز کمترین مقدار از ۲۶ هفته حقوق یا نصف آستانه (۹۵٬۰۵۰ دلار) است.

مهلت ۲۱ روزه را جدی بگیرید

درخواست Unfair Dismissal معمولاً باید ظرف ۲۱ روز تقویمی از تاریخ اثرگذاری اخراج به Fair Work Commission ارائه شود. این مهلت کوتاه است و تمدید آن فقط در شرایط استثنایی امکان‌پذیر است. اگر فکر می‌کنید اخراج شما غیرقانونی بوده، برای بررسی موضوع تا پایان مذاکرات با کارفرما منتظر نمانید؛ مهلت ثبت درخواست را جداگانه پیگیری کنید.

همچنین، Unfair Dismissal تنها مسیر حقوقی احتمالی نیست. در بعضی پرونده‌ها، از جمله اخراج مرتبط با اعمال یک حق قانونی، تبعیض یا دلایل ممنوع، مسیرهای دیگری مانند General Protections ممکن است مطرح باشند. این ادعاها نیازی به حداقل مدت اشتغال ندارند، اما درخواست مربوط به اخراج در این مسیر نیز معمولاً باید ظرف ۲۱ روز ثبت شود.

۶. پایان کار چه تأثیری بر ویزای استرالیا دارد؟

این بخش برای افرادی که ویزای وابسته به کارفرما دارند، اهمیت ویژه‌ای دارد. اگر ویزای شما از نوع Skills in Demand، زیرکلاس 482، یا یکی از ویزاهای مشابه باشد، پایان اشتغال می‌تواند بر تعهدات و گزینه‌های مهاجرتی شما اثر بگذارد؛ اما پایان کار به‌خودی‌خود به معنای لغو فوری ویزا نیست.

برای دارندگان ویزای 482 (و همچنین 494)، از ۱ ژوئیه ۲۰۲۴ شرط 8607 در آیین‌نامه مهاجرت امکان می‌دهد پس از پایان اشتغال نزد اسپانسر، در یک دوره مشخص برای یافتن اسپانسر جدید، درخواست ویزای دیگر یا ترک استرالیا برنامه‌ریزی کنند. بر اساس اطلاعات رسمی اداره مهاجرت، این دوره تا ۱۸۰ روز در یک نوبت است و مجموع دوره‌های مربوط نباید از ۳۶۵ روز در مدت اعتبار ویزا تجاوز کند. این مدت از پایان اشتغال نزد اسپانسر شمرده می‌شود و از تاریخ انقضای ویزا فراتر نمی‌رود؛ دوره‌های توقف کار پیش از ۱ ژوئیه ۲۰۲۴ در این محاسبه لحاظ نمی‌شوند.

کارفرمای اسپانسر موظف است پایان اشتغال را ظرف ۲۸ روز به اداره مهاجرت اطلاع دهد. در این دوره، مقررات امکان کار برای کارفرمای دیگر، حتی در شغلی غیر از شغل نامزدشده، را هم فراهم می‌کند؛ اما این کار به‌خودی‌خود شمارش مهلت را متوقف نمی‌کند و پیش از شروع کار جدید باید شرایط دقیق را بررسی کنید. همچنین اسپانسر در شرایط مقرر و با درخواست کتبی شما ممکن است ملزم به پرداخت هزینه معقول سفر خروج از استرالیا باشد. اگر دوره مجاز بدون نامزدی جدید، ویزای جدید یا خروج از استرالیا تمام شود، ویزا به دلیل نقض شرط 8607 ممکن است در معرض لغو (بر اساس ماده 116 قانون مهاجرت 1958 و تصمیم‌گیری اداره مهاجرت) قرار گیرد. شرایط دقیق به نوع ویزا، وضعیت پرونده و شرایط درج‌شده در ویزا بستگی دارد؛ برای مثال، ویزای 494 مشمول شرط مشابهی است، اما ویزاهای دائم 186 و 187 قواعد متفاوتی دارند؛ با این حال، اگر درخواست 186 هنوز در جریان باشد، پایان همکاری با کارفرمای نامزدکننده می‌تواند بر نتیجه پرونده اثر بگذارد.

بنابراین، اتکا به اطلاعات قدیمی درباره مهلت ۶۰ روزه برای همه دارندگان ویزای حمایت‌شده می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

پس از پایان همکاری، اقدامات زیر را در اولویت قرار دهید:

  1. ۱. تاریخ دقیق آخرین روز کار و هرگونه اطلاع‌رسانی کارفرما به اداره مهاجرت را مشخص و ثبت کنید.
  2. ۲. وضعیت و شرایط ویزای خود را از طریق Visa Entitlement Verification Online یا VEVO بررسی کنید.
  3. ۳. امکان انتقال به اسپانسر جدید، درخواست ویزای دیگر یا سایر گزینه‌های قانونی را بررسی کنید.
  4. ۴. پیش از شروع کار برای کارفرمای جدید، مطمئن شوید که شرایط لازم برای آن کار و اسپانسر رعایت شده است.
  5. ۵. در صورت نیاز، از وکیل مهاجرت یا نماینده مهاجرتی ثبت‌شده واجد صلاحیت مشورت بگیرید.

۷. آیا پس از بیکاری می‌توان از Centrelink کمک‌هزینه گرفت؟

از دست دادن شغل ممکن است فرد را به فکر دریافت JobSeeker Payment بیندازد؛ اما این پرداخت برای همه افراد بیکار، به‌ویژه دارندگان ویزای موقت، در دسترس نیست. JobSeeker Payment یکی از پرداخت‌های حمایتی Services Australia برای افراد واجد شرایط در سن کار است که بیکارند یا در برخی شرایط موقتاً به دلیل بیماری یا آسیب قادر به کار نیستند. برای دریافت این پرداخت، معمولاً باید شرایط زیر برقرار باشد:

  • سن متقاضی در محدوده قانونی باشد؛
  • در زمان درخواست در استرالیا زندگی کند و «مقیم استرالیا» (Australian resident) باشد؛
  • الزامات اقامت و وضعیت مهاجرتی رعایت شود؛
  • آزمون درآمد و دارایی را پشت سر بگذارد؛
  • شرایط مربوط به جست‌وجوی کار و Mutual Obligations را رعایت کند، مگر اینکه معاف باشد؛
  • دوره‌های انتظار قابل اعمال سپری شده باشند، مگر اینکه معافیت قانونی وجود داشته باشد.

الف) نوع ویزا و وضعیت اقامت

برای Services Australia، «مقیم استرالیا» عموماً یعنی شهروند، دارنده ویزای دائم یا دارنده ویزای ویژه (Special Category visa) محافظت‌شده نیوزیلند. بنابراین بیشتر دارندگان ویزای موقت، از جمله 482، صرفاً به دلیل بیکار شدن واجد شرایط JobSeeker Payment نمی‌شوند. برخی دارندگان ویزای ویژه نیوزیلند که محافظت‌شده نیستند، ممکن است تحت شرایط مشخص، از جمله ۱۰ سال اقامت بدون وقفه، برای یک دوره محدود تا ۶ ماه واجد شرایط باشند.

از سوی دیگر، اقامت دائم نیز به معنای استحقاق خودکار و فوری نیست؛ سایر معیارهای قانونی، از جمله دوره انتظار احتمالی، همچنان اهمیت دارند.

ب) دوره انتظار مقیم تازه‌وارد (Newly Arrived Resident’s Waiting Period)

بسیاری از افرادی که به‌تازگی مقیم استرالیا شده‌اند، برای دریافت برخی پرداخت‌های دولتی باید دوره انتظار را سپری کنند. برای JobSeeker Payment، این دوره ۲ سال (۱۰۴ هفته) است اگر اولین ویزای دائم شما پیش از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ صادر شده یا دارنده برخی ویزاهای خاص (مانند ۱۱۵، ۱۱۷، ۸۳۵ و ۸۳۷) باشید؛ در غیر این صورت، برای ویزاهای دائم صادرشده از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ به بعد، چهار سال (۲۰۸ هفته) است. هر روزی که به‌عنوان مقیم در استرالیا هستید در این دوره حساب می‌شود؛ زمان حضور خارج از استرالیا حساب نمی‌شود، هرچند سفرهای کوتاه موقت دوره را از نو شروع نمی‌کند. این قاعده برای همه افراد یکسان نیست و استثناها و معافیت‌های قانونی وجود دارند.

در برخی شرایط خاص، از جمله بعضی وضعیت‌های بشردوستانه یا سایر موارد پیش‌بینی‌شده در قانون، امکان معافیت وجود دارد. در نتیجه، نباید فرض کرد همه مهاجران باید چهار سال صبر کنند یا همه افراد دارای اقامت دائم بلافاصله می‌توانند کمک‌هزینه دریافت کنند.

ج) درآمد، دارایی و تعهدات کاری

حتی اگر شرط اقامت برقرار باشد، درآمد، دارایی، وضعیت خانوادگی و سایر معیارهای قانونی می‌توانند بر صلاحیت یا مبلغ پرداخت تأثیر بگذارند. برای مثال، برخی پرداخت‌های پایان کار، مانند مبلغ ترک کار یا مرخصی‌های نقدشده، ممکن است باعث شوند شروع پرداخت به تعویق بیفتد یا مبلغ آن کاهش یابد (Income Maintenance Period). ممکن است متقاضی ملزم باشد برای یافتن شغل اقدام کند، با ارائه‌دهنده خدمات اشتغال همکاری داشته باشد یا تعهدات دیگری را رعایت کند؛ مگر اینکه طبق مقررات از آن‌ها معاف شده باشد.

۸. آیا دریافت کمک‌هزینه دولتی می‌تواند بر ویزا اثر بگذارد؟

پاسخ این پرسش به نوع ویزا، شرایط آن، نوع پرداخت دولتی و مقررات مهاجرتی قابل اعمال بستگی دارد. نمی‌توان به‌طور کلی گفت هرگونه درخواست یا دریافت کمک‌هزینه باعث لغو ویزا می‌شود؛ همان‌طور که نمی‌توان تضمین کرد هیچ پرداختی در هیچ شرایطی اثر مهاجرتی ندارد. پیش از درخواست، موارد زیر را بررسی کنید:

  • آیا نوع ویزای شما اجازه دسترسی به پرداخت موردنظر را می‌دهد؟
  • آیا شرایط خاصی درباره دریافت حمایت دولتی در ویزای شما وجود دارد؟
  • آیا اساساً واجد شرایط دریافت آن پرداخت هستید؟
  • آیا ارائه اطلاعات نادرست یا ناقص ممکن است برای شما پیامد قانونی داشته باشد؟

۹. پس از پایان همکاری چه اقداماتی انجام دهید؟

برای کاهش خطر از دست دادن حقوق قانونی یا ایجاد مشکل در وضعیت مهاجرتی، این مراحل را دنبال کنید:

  1. گام اول: مدارک را جمع‌آوری کنید. قرارداد، نامه پایان همکاری، فیش‌های حقوقی، سوابق ساعات کار، مانده مرخصی و مکاتبات را نگه دارید.
  2. گام دوم: مهلت‌های قانونی را ثبت کنید. به‌ویژه مهلت ۲۱ روزه درخواست Unfair Dismissal یا General Protections و مهلت‌های مرتبط با شرایط ویزای خود را بررسی کنید.
  3. گام سوم: تسویه نهایی را بررسی کنید. حقوق معوق، مرخصی سالانه، مرخصی طولانی‌مدت، اخطار یا پرداخت جایگزین آن و مبلغ ترک کار را در صورت استحقاق محاسبه کنید.
  4. گام چهارم: شرایط ویزا را بررسی کنید. از VEVO و اطلاعات رسمی اداره مهاجرت استفاده کنید و در صورت نیاز مشاوره تخصصی بگیرید.
  5. گام پنجم: صلاحیت دریافت کمک‌هزینه را بسنجید. نوع ویزا، وضعیت اقامت، دوره انتظار، درآمد و دارایی را با معیارهای Services Australia تطبیق دهید.
  6. گام ششم: در صورت اختلاف، از مسیر مناسب اقدام کنید. برای مسائل مربوط به دستمزد و مطالبات کاری با Fair Work Ombudsman و برای درخواست Unfair Dismissal با Fair Work Commission تماس بگیرید. اگر موضوع به ویزا مربوط است، از اداره مهاجرت یا متخصص مهاجرت واجد صلاحیت راهنمایی بخواهید.

جمع‌بندی

پایان اشتغال در استرالیا برای مهاجران ممکن است علاوه بر مشکلات مالی و شغلی، پرسش‌های مهمی درباره وضعیت اقامت و دسترسی به حمایت‌های دولتی ایجاد کند.

با این حال، از دست دادن شغل به معنای از بین رفتن خودکار حقوق کاری نیست. بسیاری از کارکنان مهاجر همچنان از حداقل حقوق قانونی برخوردارند و ممکن است بتوانند مطالبات پرداخت‌نشده یا حقوق مربوط به پایان همکاری را پیگیری کنند.

در مقابل، وضعیت ویزا و شرایط دریافت JobSeeker Payment باید بر اساس مقررات ویژه هر فرد بررسی شود. توجه به مهلت‌ها، نگهداری مدارک و مراجعه به منابع رسمی می‌تواند از اشتباهات پرهزینه جلوگیری کند.

پرسش‌های متداول (FAQ)

۱. آیا دارندگان ویزای موقت هم از حقوق کاری استرالیا برخوردارند؟

بله. قوانین کار عموماً برای کارکنان مشمول نظام ملی روابط کار، صرف‌نظر از وضعیت مهاجرتی، اعمال می‌شوند. با این حال، نوع ویزا می‌تواند بر شرایط اشتغال و گزینه‌های اقامتی اثر بگذارد.

۲. اگر کارفرما بدون اخطار قبلی مرا اخراج کند، چه کنم؟

بررسی کنید که آیا طبق NES، قرارداد، Award یا توافق‌نامه مربوط مستحق اخطار یا پرداخت جایگزین آن بوده‌اید. توجه کنید که کارکنان Casual، قراردادهای مدت‌دار در پایان مدت و اخراج به علت تخلف جدی و عمدی معمولاً از الزام اخطار مستثنا هستند. مدارک خود را نگه دارید و در صورت نیاز از Fair Work Ombudsman راهنمایی بگیرید.

۳. مهلت درخواست Unfair Dismissal چقدر است؟

معمولاً ۲۱ روز تقویمی از تاریخ اثرگذاری اخراج. تمدید این مهلت فقط در شرایط استثنایی امکان‌پذیر است. مهلت درخواست General Protections مربوط به اخراج نیز معمولاً ۲۱ روز است.

۴. آیا همه کارکنان پس از پایان کار مبلغ Redundancy دریافت می‌کنند؟

خیر. سابقه کار، اندازه کارفرما، نوع استخدام، علت پایان همکاری و مقررات قابل اعمال تعیین‌کننده هستند. برای مثال، کارکنان Casual و بیشتر کارکنان کسب‌وکارهای کوچک مشمول مبلغ ترک کار NES نیستند.

۵. اگر ویزای 482 داشته باشم و کارم تمام شود، چه می‌شود؟

اگر ویزای 482 (یا 494) داشته باشید، از ۱ ژوئیه ۲۰۲۴ ممکن است از پایان اشتغال نزد اسپانسر تا ۱۸۰ روز در یک نوبت فرصت داشته باشید برای یافتن اسپانسر جدید، درخواست ویزای دیگر یا ترک استرالیا اقدام کنید؛ مجموع این دوره‌ها در مدت اعتبار ویزا نباید از ۳۶۵ روز بیشتر شود. شرایط ویزای خود را از طریق VEVO و اداره مهاجرت بررسی کنید.

۶. آیا مهاجران می‌توانند JobSeeker Payment دریافت کنند؟

بستگی به نوع ویزا، وضعیت اقامت، دوره انتظار و سایر معیارهای قانونی دارد. بیشتر دارندگان ویزای موقت واجد شرایط نیستند و بسیاری از مقیمان تازه‌وارد نیز مشمول دوره انتظار هستند.

۷. آیا درخواست کمک‌هزینه دولتی می‌تواند باعث لغو ویزا شود؟

این موضوع را نمی‌توان برای همه ویزاها و پرداخت‌ها یکسان پاسخ داد. پیش از درخواست، شرایط ویزا و قواعد پرداخت موردنظر را از منابع رسمی بررسی کنید و در صورت ابهام مشاوره تخصصی بگیرید.

امتیاز دهید

دیدگاهتان را بنویسید