تفاوت سنی زیاد در ویزای پارتنر استرالیا؛ آیا مانع تأیید پرونده است؟
مقدمه
آیا اختلاف سنی زیاد با همسر یا شریک زندگی میتواند ویزای پارتنر شما را به خطر بیندازد؟ بسیاری از زوجها پیش از ثبت درخواست این پرسش را مطرح میکنند. پاسخ کوتاه این است که اختلاف سنی بهتنهایی در قانون مهاجرت استرالیا مانع صدور ویزا نیست. با این حال، نحوهٔ اثبات و ارائهٔ رابطه میتواند در نتیجهٔ پرونده نقش تعیینکننده داشته باشد.
قانون دربارهٔ اختلاف سنی چه میگوید؟
قانون مهاجرت ۱۹۵۸ (Migration Act 1958) و مقررات مهاجرت ۱۹۹۴ (Migration Regulations 1994) برای فاصلهٔ سنی زوجین حد مجاز یا ممنوع تعیین نکردهاند. تنها محدودیت مربوط به سن، حداقل سن است که در ادامه توضیح داده میشود. فاصلهٔ سنی در معیارهای ویزا نیامده است؛ بنابراین رد درخواست باید بر این پایه باشد که تصمیمگیرنده از برقراری یکی از معیارها، مانند واقعی و مستمر بودن رابطه، متقاعد نشده است (ماده 65 قانون مهاجرت).
معیار اصلی، واقعی و مستمر بودن رابطه است:
ماده 5F قانون مهاجرت (رابطه زناشویی):
ازدواج باید برای مقاصد این قانون معتبر باشد؛ زوجین باید تعهد متقابل به زندگی مشترک بهعنوان زن و شوهر، با نفی دیگران، داشته باشند؛ رابطه باید واقعی و مستمر باشد؛ و زوجین یا با هم زندگی کنند یا بهطور دائم جدا از هم زندگی نکنند.
ماده 5CB قانون مهاجرت (رابطهٔ de facto):
زوجین با هم ازدواج نکردهاند، اما تعهد متقابل به زندگی مشترک با نفی دیگران دارند؛ رابطه واقعی و مستمر است؛ با هم زندگی میکنند یا بهطور دائم جدا از هم زندگی نمیکنند؛ و نسبت خانوادگی با یکدیگر ندارند.
مقررات 1.15A (همسر) و 1.09A (پارتنر de facto):
تصمیمگیرنده باید «همهٔ شرایط رابطه» را در نظر بگیرد و در این بررسی، دستکم چهار موضوعی را که در بخش بعد آمده است ارزیابی کند. این فهرست جامع نیست.
چهار جنبه ارزیابی رابطه
مقررات، رابطه را از چهار جنبه میسنجد:
1. جنبههای مالی:
مالکیت مشترک ملک یا داراییهای عمده، بدهی مشترک، میزان ادغام منابع مالی، تعهد قانونی یکی نسبت به دیگری، و نحوهٔ تقسیم هزینههای روزمره.
2. ماهیت زندگی مشترک (household):
مسئولیت مشترک نگهداری از فرزندان، ترتیبات سکونت و تقسیم کارهای خانه.
3. جنبههای اجتماعی:
معرفی خود بهعنوان زوج به دیگران، نظر دوستان و آشنایان دربارهٔ ماهیت رابطه، و برنامهریزی و انجام فعالیتهای اجتماعی مشترک.
4. تعهد متقابل:
مدت رابطه، مدت زندگی مشترک، میزان همراهی و حمایت عاطفی، و اینکه زوجین رابطه را بلندمدت میبینند یا نه.
سن یا فاصلهٔ سنی در این فهرست نیامده است. اما چون تصمیمگیرنده باید همهٔ شرایط رابطه را ببیند، فاصلهٔ سنی میتواند بخشی از تصویر کلی باشد. این به معنای اثر منفی خودکار نیست؛ هرچه شواهد این چهار جنبه کاملتر و منسجمتر باشد، پرونده قویتر است.
رویه قضایی: اختلاف سنی و نقش «عشق»
در پروندهٔ Minister for Immigration and Border Protection v Angkawijaya [2016] FCAFC 5، رابطهٔ de facto زوجی با فاصلهٔ سنی بسیار زیاد (حدود ۵۸ و ۸۹ سال در زمان بررسی در دادگاه اداری) بررسی شد. دادگاه فدرال (Full Court) تأیید کرد که دادگاه اداری با لحاظکردن «عشق و محبت عاطفی» بهعنوان شرط ضروری، قانون را اشتباه تفسیر کرده بود. نکات مهم این رأی:
- نبودِ عشق عاطفی لزوماً به معنای نبودِ رابطهٔ de facto نیست؛ وجود آن نیز بهتنهایی تعیینکننده نیست
- تصمیمگیرنده باید معیارهای قانونی و همهٔ شرایط رابطه را بسنجد، نه برداشت اخلاقی یا سلیقهای خود را.
- انگیزه برای ورود به رابطه (مانند اقامت) میتواند لحاظ شود، اما با واقعی بودن رابطه لزوماً در تضاد نیست. نکتهٔ تعیینکننده این است که در زمان تصمیمگیری، رابطه واقعی و مستمر باشد.
این رأی به معنای تأیید خودکار پروندههای دارای فاصلهٔ سنی نیست؛ نشان میدهد ملاک، مفاد قانون و شواهد است.
شرایط سنی و زمانی
ازدواج:
طبق ماده 11 قانون ازدواج ۱۹۶۱ (Marriage Act 1961) سن ازدواج ۱۸ سال است. ماده 12 در شرایط استثنایی و با مجوز دادگاه، ازدواج فرد ۱۶ یا ۱۷ ساله با فرد بالای ۱۸ سال را ممکن میکند. ازدواجی که خارج از استرالیا انجام شده نیز باید برای مقاصد قانون استرالیا معتبر شناخته شود.
رابطه de facto:
طبق مقررات 2.03A هر دو طرف باید دستکم ۱۸ ساله باشند.
شرط ۱۲ ماه:
در رابطهٔ de facto معمولاً باید ثابت شود رابطه (به معنای ماده 5CB) دستکم ۱۲ ماه منتهی به روز ثبت درخواست وجود داشته است. صرفِ آشنایی یا دوستی پیش از آن، رابطهٔ de facto محسوب نمیشود. این شرط برای زوج متأهل وجود ندارد.
استثناهای شرط ۱۲ ماه:
ثبت رسمی رابطه طبق قانون ایالت یا قلمرو مشخصشده در مقررات، شرایط فشار و ملاحظات انسانی (compelling and compassionate circumstances) و برخی موارد خاص دیگر. هر استثنا باید برای پروندهٔ شما جداگانه بررسی شود.
چرا پروندههایی با اختلاف سنی ممکن است دقیقتر بررسی شوند؟
اختلاف سنی یا تفاوت زیاد در درآمد، فرهنگ، زبان یا سطح تحصیلات ممکن است باعث شود تصمیمگیرنده پرسشهای بیشتری مطرح کند، مدارک بیشتری بخواهد یا با زوجین جداگانه مصاحبه کند. این الزاماً نشانهٔ بدگمانی یا قضاوت قطعی نیست، اما باید برای آن آماده باشید. در پروندهٔ Angkawijaya نیز پاسخهای متناقض دو طرف در مصاحبههای همزمان نقش مهمی داشت. بنابراین شواهد باید منسجم، کامل و همخوان باشد.
مدارکی که پرونده را قوی میکند
شرح آشنایی و مسیر رابطه:
نحوهٔ آشنایی، اولین دیدار، تصمیم به زندگی مشترک، مراسم ازدواج یا نامزدی.
شواهد زندگی مشترک:
قرارداد اجاره یا مالکیت، قبضها و نامههای رسمی به نام هر دو یا با آدرس یکسان.
شواهد مالی:
حساب مشترک، پرداخت مشترک اجاره و هزینهها، بیمه یا وام مشترک.
شواهد اجتماعی:
عکسهای همزمان در مناسبتها و سفرها، دعوتنامههایی به نام هر دو، پیامها و تماسها.
بیانیه حمایتی شاهد (Form 888):
این فرم اکنون «Supporting statement in relation to a Partner or Prospective Marriage visa application» نام دارد و دیگر statutory declaration نیست. شاهد باید دستکم ۱۸ ساله باشد، هر دو نفر و تاریخچهٔ رابطه را بشناسد و مدرک هویت و سن خود، و در صورت وجود، تابعیت یا اقامت دائم استرالیا را ضمیمه کند. ممکن است در طول بررسی پرونده تا سه بیانیه خواسته شود. راهنمای فعلی Home Affairs معمولاً بیانیهٔ دو شاهد را میخواهد؛ پیش از ثبت، چکلیست همان زمان را ببینید. محتوا باید با روایت زوجین همخوان باشد.
خطای رایج: ناهمخوانی
آنچه پرونده را ضعیف میکند معمولاً تناقض است، نه اختلاف سن. نمونهها:
- تاریخهای متفاوت برای شروع رابطه یا زندگی مشترک در فرمها
- آدرسهای ناهمخوان در مدارک مختلف
- اظهارات متفاوت دو طرف دربارهٔ رویدادهای مهم رابطه
پیش از ثبت درخواست، خط زمانی رابطه را بهصورت جدول تنظیم کنید و مدارک را با آن تطبیق دهید. هر دو نفر باید از جزئیات یکسان آگاه باشند.
نکته مهم درباره صداقت
ارائهٔ اطلاعات نادرست یا مدارک غیرواقعی پیامدهای جدی دارد. بر اساس معیار PIC 4020 (پیوست 4 مقررات مهاجرت)، ارائهٔ مدرک جعلی یا اطلاعات نادرست و گمراهکننده در موارد اساسی میتواند به رد درخواست و دورهٔ محرومیت از دریافت ویزا (معمولاً ۳ سال، و ۱۰ سال در مورد مسائل هویتی) منجر شود. ویزای صادرشده نیز بر پایهٔ اطلاعات نادرست ممکن است طبق ماده 109 قانون مهاجرت لغو شود. ارائهٔ اطلاعات نادرست در برخی موارد پیامد کیفری هم دارد. ویزا باید بر پایهٔ رابطهای واقعی صادر شود.
جمعبندی
اختلاف سنی زیاد در قانون مهاجرت استرالیا ممنوع یا محدود نشده است؛ تنها حداقل سن ۱۸ سال در رابطهٔ de facto و سن قانونی ازدواج مطرح است. تصمیم نهایی بر پایهٔ کیفیت رابطه و مستندات گرفته میشود. اگر رابطه واقعی است، با روایت یکسان، خط زمانی روشن و مدارک کامل در چهار حوزهٔ مالی، زندگی مشترک، اجتماعی و تعهد متقابل، پروندهای قوی خواهید داشت.
تیم DDA Migration تحت نظارت دکتر مجتبی دانی، وکیل حقوقی مهاجرت با کد LPN5515173 با تجربه در پروندههای پیچیده مهاجرتی استرالیا، آماده است تا در هر مرحله از این فرآیند، از پاسخ به NOICC تا اعتراض به ART ، در کنار شما باشد. همین امروز با ما مشورت کنید.
سؤالات متداول (FAQ)
خیر. قانون برای فاصلهٔ سنی حد مجازی تعیین نکرده و ملاک، واقعی و مستمر بودن رابطه است. با این حال تصمیمگیرنده همهٔ شرایط رابطه را میسنجد.
در رابطهٔ de facto هر دو طرف باید دستکم ۱۸ ساله باشند. برای ازدواج، سن قانونی ۱۸ سال است و استثنای محدود ۱۶ تا ۱۷ سالهها فقط با مجوز دادگاه و در شرایط استثنایی است.
در رابطهٔ de facto معمولاً باید رابطه دستکم ۱۲ ماه منتهی به روز ثبت درخواست وجود داشته باشد. ثبت رسمی رابطه یا شرایط فشار و ملاحظات انسانی ممکن است استثنا باشد. برای زوج متأهل این شرط وجود ندارد.
بیانیهٔ حمایتی (Supporting statement) است. فردی که آن را پر میکند باید دستکم ۱۸ ساله باشد، زوج و تاریخچهٔ رابطه را بشناسد و مدرک هویت و سن خود را ارائه دهد.
بهخودیخود خیر. مهم این است که تقسیم مسئولیتهای مالی و تعهد متقابل نشان داده شود.
قانون چنین شرطی ندارد و نبودِ آن لزوماً مانع نیست (Angkawijaya). اما باید تعهد متقابل به زندگی مشترک و واقعی و مستمر بودن رابطه اثبات شود.
ناهمخوانی اظهارات و مدارک، و ارائهٔ اطلاعات نادرست یا ناقص.

